Reč utemeljivača

REČ UTEMELJIVAČA – prof. mr Dragan Martinović, redovni profesor

dekan_2
Slikarski principi na kojima počiva koncept Akademije klasičnog slikarstva utemeljeni su na umetničkim iskustvima koja sežu duboko u prošlost, negovani i čuvani kroz vreme, da bi se njihov život i aktuelnost održali i u našem vremenu. Od prvih umetničkih koraka u praistorijsko doba, ljudi su nastojali da prikažu svet u kome žive. Ipak, nisu ga prikazivali bukvalnim kopiranjem, već je svaka verzija tog sveta nosila i pečat epohe – od antičkog doba koje je iznedrilo pojam „klasično“ i merila na kojima ovaj termin počiva, preko vizantijskog doba, renesanse i daljeg toka umetnosti do početka XX veka. Reč je o umetnosti u kojoj su se održali elementi izvornog likovnog jezika; njih je moguće jasno identifikovati, izučavati svaki za sebe i, zahvaljujući umeću interpretacije, kreativnosti, veštini, ideji, stvoriti novo, autentično umetničko delo – poput onih koja i danas privlače milione posetilaca u čuvene muzeje kod nas i u svetu: Luvr, Ermitaž, Ufici, Prado, Galeriju Matice srpske, i dr.

Studije klasičnog slikarstva osmišljene su da istaknu i sačuvaju umetnički jezik klasike, prepoznatljiv i jasan u čitavom svetu.

Znanje koje se stiče tokom ovih studija u svakom smislu predstavlja neophodnu osnovu za bavljenje svakim drugim pravcem u oblasti likovnih umetnosti. U tom smislu, koncept i program sadržan je u samom imenu fakulteta: Akademija klasičnog slikarstva. Svedoci smo savršenstva koje prizvode fotografski aparati i mogućnosti prerade snimka u različitim kompjuterskim programima. Uz njihovu pomoć svaka predstava može da izgleda savršeno, ali to ipak nije umanjilo fascinaciju autentičnom vizuelnom senzacijom i ljudsku potrebu da željeni prizor interpretira u svesti i zabeleži na tradicionalan način – ugljem, olovkom, perom i slikarskom četkom.

Značaj zlatnog preseka kao merila sklada i harmonije u grčkoj i rimskoj antici negovan je i danas kao faktor održavanja vizuelne ravnoteže, kao što su prijemčivost sačuvali i mnogobrojni tradicionalni umetnički žanrovi, poput mrtve prirode, pejžaža, pa i istorijskog slikarstva, dok je portret, utemljen na klasičnim osnovama, progovorio danas obnovljenom snagom.

Sve u svemu, značaj slike kao umetničke tvorevine nije umanjen zbog veština koje nudi savremena tehnologija. Naprotiv, slika u klasičnom smislu zadržala je svoje visoko mesto u hijerarhiji umetnosti, podložna promenama, ali konstantna i nepokolebljiva pred promenama i izazovima.

U čemu je tajna trajanja klasičnog slikarstva? Crtež, valer, boja i mnogi drugi likovni elementi univerzalnog jezika slikarskog izražavanja, njihova jasnost, istrajnost i osvedočene, proverljive i merljive, sve u svemu, očigledne vrednosti, čine klasično slikarstvo vanvremenskim. I pored nezadrživog hoda istorije, jezik kojim se slikarstvo izražava predstavlja univerzalni jezik umetnosti.